%ce%bc%cf%8d%ce%b4%ce%b9%ce%b1-%cf%83%ce%b1%ce%b3%ce%b1%ce%bd%ce%ac%ce%ba%ce%b9-%cf%83%cf%85%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%b3%ce%ad%cf%82

Όποιος πει ότι η Θεσσαλονίκη, εκτός του ότι είναι υπέροχη, δεν έχει, υπέροχα μπαράκια και φαγάδικα ή ότι δεν έχει τέλειο φαγητό, θα είναι τουλάχιστον κακόγουστος.

Πρώτες μου επισκέψεις στην Θεσσαλονίκη, όταν δούλευα στην Πρεσβεία της Νοτίου Αφρικής που, κάθε χρόνο, είχε περίπτερο στην ΔΕΘ.  Μέναμε στο Méditeranée (Palace, νομίζω), στην Λεωφόρο Νίκης (παραλία-παραλία) – δεν ξέρω αν υπάρχει αυτό το ξενοδοχείο.

Υπέροχο, αρχοντικό από εκείνα τα κλασσικά που βλέπεις στις ταινίες με αστυνομική υπόθεση, της Αγκάθα Κρίστι και, περιμένεις να δεις τον Hercule Poirot να διαβάζει στην εφημερίδα του στο σαλόνι.

Εκεί, λοιπόν στο ξενοδοχείο υπήρχε ίσως το πιο διάσημο, τότε (τη δεκαετία του 70), εστιατόριο της Θεσσαλονίκης.  ΟΛΥΜΠΟΣ-ΝΑΟΥΣΑ το όνομά του.  Και τι δεν έχω φάει σε εκείνο το εστιατόριο. Μαγειρευτά, ψητά, πρωτότυπα και, διαφορετικά, νόστιμα και καλομαγειρεμένα.

Τι να πρωτοθυμηθώ … Όμως, τα αχνιστά μύδια και ο πουρές σπανάκι (συνήθως συνόδευε ένα καταπληκτικό σνίτσελ) ήταν τα αγαπημένα μου. Τότε, μου άρεσε η μαγειρική,αλλά, δεν μάζευα συνταγές μετά μανίας, αργότερα με βρήκε το μικρόβιο.

Πέρασε ο καιρός και, μετά από χρόνια πολλά, σε άλλη δουλειά, στην εταιρεία Μπουτάρη, γνωρίζω την Ντεμούλα, φίλη μου καλή και αγαπημένη, χρόνια τώρα.  Μια χρονιά, λοιπόν, με προσκαλεί για διακοπές στην Χαλκιδική. Ένα πανέμορφο μέρος, στο πρώτο πόδι, με ένα μπαλκόνι, που δεν έχεις ξαναδεί και, το Αιγαίο πιάτο.

Privée παραλία, βόλτες στα γύρω-γύρω, εκδρομή στο Άγιο Όρος (με καράβι και από μακριά, το άβατον βλέπεις), μπάνια απίστευτα, ποτάκια σε απίθανα παραλιακά μπαράκια, μαραθώνιοι μπιρίμπας και, φυσικά φαγητό.  Φαγητό τέλειο, και, υπέροχο μαγειρεμένο από την κα Ελένη, τη μαμά της Ντέμης.

Τότε, σε εκείνο το ταξίδι ξαναέφαγα μύδια αχνιστά ή γιαχνί, όπως τα λένε εκεί πάνω και, ξαναθυμήθηκα εκείνη την απίθανη γεύση που χρόνια ήταν, χαραγμένη λες, στον ουρανίσκο μου.  Δεν έχεις ξαναφάει τέτοια νοστιμιά και δεν θα ξαναφάς.  Θα σου μάθω να τα φτιάχνεις (πήρα τη συνταγή, φυσικά, νάναι καλά η Ντεμούλα που μου την έστειλε) και θα δεις.

Την συνταγή την γράφω και την φτιάχνω, όπως ακριβώς την περιγράφει η Ντεμούλα και σου συνιστώ, την πρώτη τουλάχιστον φορά, να κάνεις το ίδιο.  Μετά κάνε ότι παραλλαγές επιθυμείς.

Χρειάζεσαι:

  • 1/2 κ. μύδια χωρίς το κέλυφος (ένα σακουλάκι)
  • 1 μικρή καυτερή πράσινη πιπεριά (ή περισσότερο αν σου αρέσουν τα πολύ καυτερά
  • 1 ξερό κρεμμύδι (και με φρέσκο γίνεται φοβερό … λέει η Ντέμη!)
  • 1 ποτήρι λευκό κρασί
  • 1/3 ποτήρι ελαιόλαδο
  • 1/4 κ.γ. αλάτι
  • 1/4 κ.γ. πιπέρι (φρεσκοτριμμένο)
  • 1/2 κ.γ. ρίγανη
  • από 1/2 ματσάκι μαϊδανό και άνηθο, φρέσκο και ψιλοκομμένο (έτσι μου έγραψε η Ντέμη, μαϊδανό)
  • 1 κ.σ. corn flour
  • 4-5 κ.σ. τριμμένη φέτα
  • Χυμό από λεμόνι (αν το θες ξινούτσικο, εμένα μ’αρέσει … λέει η Ντέμη)
  • Λίγη μουστάρδα (προαιρετικά, εγώ δεν τρελαίνομαι… λέει η Ντέμη)

Διαδικασία:

Σε μια ξεχωριστή κατσαρόλα με λίγο αλάτι βράζεις τα μύδια μέχρι να μαλακώσουν λίγο.  Εν τω μεταξύ, βάζεις σε ένα σαγανάκι (τηγανάκι δηλαδή, που καλό είναι να είναι μεγάλο και πλατύ γιατί θα ρίξεις μέσα τα μύδια για να ολοκληρώσεις το μαγείρεμα) το κρασί, την πιπεριά κομμένη σε ορατά κομμάτια, ώστε — κάποιος που δεν θέλει να την φάει να την αφαιρέσει — το κρεμμύδι και το σκόρδο σε σιγανή προς μέτρια φωτιά τα αφήνουμε να τσιγαριστούν μέχρι να εξατμισθεί το κρασί. Προσθέτεις λίγο νερό από τα μύδια (μερικές κ.σ.) και,  λίγο ακόμα από το λάδι, αλατοπιπερώνεις,  προσθέτεις τη ρίγανη και 1 κ.γ. μουστάρδα (αν θέλεις) και αφήνεις να πάρουν βράση.  Αδειάζεις τα μισοβρασμένα μύδια στο σαγανάκι μαζί με τη μισή ποσότητα μαϊδανό και άνηθο και βράζεις για 3-4 λεπτά.

Προσθέτεις το λεμόνι (αν το θέλεις ξινούτσικο, αλλά σου προτείνω να δοκιμάσεις γιατί μπορεί να έχει αφήσει αρκετή γεύση το κρασί που θα χρησιμοποιήσεις οπότε προσοχή στη δοσολογία).  Παίρνεις λίγο από το, ζεστό, ζουμάκι, που, σίγουρα είναι αρκετά αραιό, σε ένα ποτήρι και το ανακατεύεις με 1 κ.σ. corn flour και το ξαναρίχνεις μέσα στα μύδια για να πήξει η σάλτσα σου. 

Δοκιμάζεις για να βεβαιωθείς ότι είναι γευστικά και έτοιμα (να κρατάνε λίγο τα μύδια, μην είναι νιανιά (!) αυτό είναι δικό μου σχόλιο.

Σερβίρεις σε μια πιατέλα, πασπαλίζεις με την τριμμένη φέτα και τον υπόλοιπο μαϊδανό και άνηθο και προσφέρεις με φρέσκο ψωμί (πατάτες τηγανητές αν θέλεις να αμαρτήσεις πολύ) και, παγωμένο, λευκό κρασί.  Το ψωμί μπορείς να το κάνεις και σκορδόψωμο που του πηγαίνει πολύ.

 

 

 

Advertisements